Η άφιξη στην Κύπρο, ήταν μήνυμα ειρήνης.
Η μυρωδιά της ζάχαρης, προκαλούσε την καρδιά να ξεχάσει για λίγο την πικρά του πολέμου.
Ανήκω στη θάλασσα, τη θάλασσα της Συρίας, τη θάλασσα του Λιβάνου, τη θάλασσα της Κύπρου. Είναι η θάλασσα της αγάπης.
Από το μπαλκόνι μου ταξίδευα νοερά στους δρόμους της φαντασίας και των μελλοντικών ποιημάτων.
Ο χρόνος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω για να αλλάξει τα βιώματα και τις εμπειρίες της ζωής. Πάντα να κρατάς όλες τις στιγμές από τις οποίες απέκτησες αυτή την εμπειρία. Μην αφήνεις τίποτα και κανένα να σε εμποδίζει. Είσαι ελεύθερος.
Δεν ξεχνάμε τη θυσία αυτών που αγωνίστηκαν για την ελευθερία μας
Έλεγα στη δασκάλα μου: “Θα μείνω στην Κύπρο για πάντα, γιατί υπάρχει Ειρήνη”.
Υπάρχουν κάποια πράγματα που σε κάνουν να φέρεσαι αισχρά, μετά από λίγο καιρό γίνεσαι και πάλι ευγενικός…
Τους κοιτάς αλλά δεν τους βλέπεις…
Τόσο απλό!
Έχουν ανάγκη την αγάπη αλλά δίνουν μοναχά μίσος…!
Περπατούσα στη γη, αλλά η καρδιά μου ανέβηκε στα σύννεφα, όταν θυμήθηκα τα μάτια σου..
Η τρυφερότητα
Το υποσυνείδητο
Η τηλεπάθεια
…..
πρόσεχε!
Δεν εκπλήσσομαι
Δεν παραδέχομαι
Δεν αλλάζω τίποτα
Αυτός είναι ο παραλογισμός της ζωής μου
Άκουσε με, στο πνεύμα βρίσκεται η αγάπη, αυτό ακριβώς αποτελεί την πυξίδα της ζωής μου, ενώ η ομορφιά σπάνια είναι το κλειδί… τόσο απλά.
Τι νόημα έχουν οι λογισμοί σου, όσο η ζωή σου είναι παράλογη;
Δεν θα έχεις καιρό να νιώσεις το ωραίο και το υψηλό, επειδή η ψυχή σου είναι αλλού σε άλλη γη, μακριά από σένα, μακριά από την αίσθηση της αγάπης…
Οι φίλοι έγραψαν, όπως και εγώ… έγραψαν χορεύοντας, τα ποιήματα και οι νύχτες στην πόλη της Λάρνακας λούστηκαν με τη φαντασία της ποίησης.
Ο χώρος της ποίησης ανοίγει τις πόρτες της επιθυμίας, για να φτάσεις στους άλλους, εδώ στην Κύπρο, η φαντασία της ποίησης είναι ο τόπος που μου δίνει το χέρι.
Συναντιέμαι με αυτούς τους ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο πάθος.
Όταν πρωτοάκουσα ποίηση σε λόγια που δεν καταλάβαινα… όμως ένιωθα, βρήκα τον εαυτό μου και πάλι.
Βρήκα πάλι τον ποιητή που χάθηκε για χρόνια μετά τη βίαιη φυγή από τη Συρία.
Βρήκα τον Ομάρ Αλ-Σέιχ.
——————
بحثاً عن الخيال الشعري في لارنكا
رائحة السكر، أخذت من قلبي مرارات الحرب.
الوصول إلى قبرص، كان رسالة سلام.
أنتمي إلى البحر، بحر سورية، بحر لبنان، بحر قبرص.
إنه بحر حب واحد.
من شرفتي، أرسلت للشوارع، خيال قصائد مقبلة.
الحياة تجربة، لا يمكن أن تعود للوراء.
دائماً تمسّك بكلّ اللحظات التي اكتسبتها من هذه التجربة.
لا تدع أيّ شيء أو أيّ أحد يزعجك.
أنت حرّ!
لن ننسى تضحيات أولئك الذي ضحوا من أجل حريتنا.
قلت لمعلمتي، سوف أبقى في قبرص للأبد، لأنه ثمة سلام هنا.
ثمة أشياء تجعلك تتصرف بشكل سيء، ولكن فيما تصبح أكثر تهذيباً معها…
إنكم تنظرون، لكنكم لا ترون شيئاً، بكل بساطة.
تحتاجون الحب، لكنكم، لا تستطيعون أن تعطوا إلا الكره.
كنت على الأرض، لكن قلبي ذهب إلى الغيوم، عندما تذكرت عينيك.
الحنان
اللاوعي
التخاطر…
انتبهوا…
لا أنبهر
لا أعترف
لا أغير شيئاً
هذا هو عبث حياتي.
استمع لي، العقل هو الحب، ذلك تماما هو بوصلة حياتي، بينما الجمال، نادراً ما يكون مفتاح الطريق.
فيما يهم لو كنت إلى جانب أفكارك، لطالما حياتك عبثية.
لن يكن لديك وقت للمشاعر، لأن روحك في أرض أخرى، بعيدة عنك، بعيدة عن مشاعر الحب.
الأصدقاء كتبوا معي، كتبوا،
الرقص
القصائد
ليالي الخيال الشعري
في مدينة لارنكا.
المكان يفتح أبواب الرغبة للوصول إلى الآخر، وهنا في قبرص، كان الخيال الشعري هو المكان الذي مدّ يده لي، كي أجتمع مع من يشبهوني بالشغف.
عندما وجدت الشّعر والكلمات في نصوص اللغات الأخرى، وجدت نفسي من جديد.
وجدت الشاعر الذي ضاع لسنوات بعد أن ترك سوريا.
وجدت عمر الشيخ.
عمر الشيخ Omar alshikh 